Witamy

Witaminy dla dzieci

W Polsce nastała moda na własne strony internetowe. I dobrze, przecież trzeba się poruszać z duchem czasu. Wiąże się to z ogromnym zapotrzebowaniem na domeny internetowe. Firmy, w których ofercie znajduje się rejestracja domen prześcigają się w różnego typu promocjach na domeny internetowe. Jedni oferują gratis inne bardzo niskie ceny, na przykład domeny za złotówkę. Internauci szukają swoich wymarzony, a zarazem chwytliwych nazw dla domen. Niestety te lepsze już dawno zostały pozajmowane. Catering Łódź Nie wiem co tera mam tu napsiac bo padam, jestem bez sill, jeszcze mnie ten pieprzony skoorcz lydki menczy!! :( a tymczasem asta la hwasta bajbi", a potem pozostaje tylko nadzieja, że dalej jakoś pójdzie i zawsze znajdzie się coś fajnego do opisania plus odrobina dobrej woli, by to zrobić. Statystycznie ponad połowa blogowiczów zaczyna swoje kariery w podobny sposób i przechodzi poprzez te same etapy 'rozwoju' psycho-intelektualnego. tapety 640x960 Codziennie setki ludzi na całym świecie i Polsce korzysta z Internetu. Wykonanie serwisu internetowego to koszty kilkukrotnie mniejsze od jednego spotu reklamowego w TV a przecież strony internetowe szczecin to reklama pracująca całą dobę. Wielu internautów to potencjalni klienci, szukający informacji o produktach lub usługach związanych z Twoim biznesem?

Porady:

Ten artykuł dotyczy dziecka. Sprawdź też: inne znaczenia.

Dzieci szkoły podstawowej

Irackie dziecko w inkubatorze

Dziecko – w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.

Pod względem faz rozwoju człowieka przyjmuje się następujące granice wiekowe:

dzieci (do 12 lat),
młodzież (12-18 lat).

Wedle definicji medycznej okres dzieciństwa kończy się około 13. roku życia. ^{potrzebne źródło}

W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek, niezależnie od jego aktualnego wieku oraz stopnia dojrzałości (np. w zdaniu Tomek jest dzieckiem Andrzeja oraz Krystyny.).

Dziecko w świetle prawa

W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą istotę ludzką od poczęcia (Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka) aż do osiągnięcia pełnoletności (tj. co do zasady 18 lat)^[1]. W rozumieniu Konwencji o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki oraz troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed jak oraz po urodzeniu.

Dziecko w polskim prawie nie ma pełni praw obywatelskich oraz musi stale posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie (por. władza rodzicielska), a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną oraz psychiczną opiekę.

Prawo oraz obowiązek do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie potrafią albo nie chcą sprawować tej opieki, sąd rodzinny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców albo którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo.

Prawo polskie w obszarze praw dziecka oraz prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała oraz ma obowiązek przestrzegać.

Rozwój

Prawidłowością rozwoju dziecka oraz fazami tego rozwoju zajmuje się psychologia rozwojowa. Na ogół przyjmuje się istnienie następujących faz rozwoju człowieka:

okres prenatalny (do porodu);
okres wcześniaczy (w przypadku przedwczesnego porodu);
okres noworodkowy (0-1 miesiąc);
niemowlęctwo (1-12 miesięcy);
dzieciństwo (1-6 lat);
okres szkolny (6-12 lat);
młodzież nastoletnia (12-18 lat);
młodzież dorosła (18-25 lat);
dorosłość (25-60 lat);
starzenie się (60 oraz więcej lat).

Płeć dziecka

Ta sekcja od 2009-11 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne potrafią zostać zakwestionowane oraz usunięte.
Aby uczynić sekcję weryfikowalną, trzeba podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Dziewczynki

Chłopcy

Biologiczna płeć dziecka jest definiowana już w momencie poczęcia oraz wynika z obecności (lub nie) chromosomu Y w zygocie. nieoczekiwanie różnic w budowie genitaliów dzieci przed okresem dojrzewania nie różnią się zbytnio od siebie pod względem budowy ciała, aczkolwiek pomiędzy chłopcami oraz dziewczynkami są różnice dla przykładu w tempie przyrostu masy ciała w tym okresie rozwoju. Istnieją rozliczne kontrowersje na temat tego, czy płeć dziecka we wczesnym dzieciństwie ma istotny wpływ na cechy jego psychiki, czy też na różnicowanie się tych cech wpływ posiadają różnice w metodach wychowywania chłopców oraz dziewczynek. Już we wczesnym dzieciństwie daje się jednak zauważyć odrębność osób transseksualnych.

W wieku 12-14 lat zaczyna się intensywny proces dojrzewania płciowego, podczas którego pojawiają się już istotne różnice w budowie ciała kobiet oraz mężczyzn. Uwieńczeniem tego procesu jest osiągnięcie pełnej dojrzałości płciowej około 18-25 roku życia.

Dziecko w społeczeństwie oraz kulturze

Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia,
ponieważ : bardzo dyskusyjne treści a nie poparte żadnymi materiałami/danymi źródłowymi.

Poszczególne społeczeństwa różnią się pomiędzy sobą bardzo w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak także w stosunku, jaki posiadają do osoby dziecka.

W wielu społeczeństwach spotykano się oraz spotyka się nadal przypadki małżeństw zawieranych przez osoby nastoletnie (w średniowieczu dla dziewczynki dolna granica wieku wynosiła 12 lat, analogicznie było u Żydów w starożytności), co bierze się stąd, że osiągnąwszy biologiczną zdolność rozrodczą, nie są one już w takich społeczeństwach uznawane za dzieci.

W pewnych społeczeństwach o dorosłości decyduje odpowiedzialność - dziecko, które podejmuje pracę, by pomóc rodzicom, nie jest już postrzegane jako dziecko. Tak jest np. w wielu kulturach azjatyckich.

W cywilizacji Zachodu podejście do dziecka zmieniało się bardzo w historii. Swego czasu historyk Philippe Ariès wystąpił z tezą (Historia dzieciństwa), że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu, a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci, poprzez stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby, które ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy była potem podważona badaniami szczegółowymi, albowiem we wcześniejszych epokach także otaczano dzieci troską.

Istotnie, dziecko bywało różnie postrzegane, ale teza Arièsa była uproszczeniem. Starożytność miała np. rozbudowane poglądy pedagogiczne, zdawała więc sobie sprawę ze specyfiki dzieciństwa. W średniowieczu zasadniczo postrzegano dziecko jako dorosłego w pomniejszeniu, co widać na malowidłach z epoki oraz szczególnych proporcjach dzieci na nich przedstawionych. Uważano, że człowiek rodzi się zasadniczo "gotowy", tylko mniejszy. Co nie znaczy oczywiście, że się o nie nie troszczono. Myśl pedagogiczna zaczęła się ponownie rozwijać w renesansie (np. Filip Melanchton). Jednak szczególnie dużą uwagę dzieciństwu oraz dziecku zaczęto poświęcać dopiero w XIX wieku, starając się chronić je przed wrażeniami, które mogłyby zaszkodzić jego rozwojowi oraz otaczać dziecko bardzo regularną opieką oraz kontrolą, czego wcześniej nie nadużywano (w średniowieczu nie zabraniano dzieciom nawet oglądać egzekucji).

Romantyzm wniósł do kultury Zachodu nowe spojrzenie na dziecko: jako nieskażone światem dorosłych oraz wolne od ograniczeń rozumu, dziecko miało być jakoby bliżej głębszej, metafizycznej prawdy, bliżej uczuć, odczuć, intuicji, spraw ducha. W XX wieku dziecko stało się szczególnym (nieporównywalnym z żadną inną epoką) przedmiotem zainteresowania psychoanalizy oraz psychologii.